PRÓB STABILIZACJI GRUNTU NIESTABILNEGO
Dokumentacja próbnego procesu stabilizacji niestabilnego gruntu.
Środowisko - torfowisko głębokości powyżej 3 m.
Faza pierwsza przygotowanie warunków. Torfowisko, gdzie pokład torfu wysokiego sięga powyżej 3 m. Takie środowisko fizyczne gruntu, nie pozwala na posadowienie praktycznie żadnej konstrukcji. Jeżeli jeszcze dodatkowo, miejsce to jest okresowo zalewane, to stosowanie wszelkiej infrastruktury technicznej, pociąga za sobą olbrzymie trudności. Nasza konstrukcja, którą chcemy w tym miejscu zaprezentować, powinna związać ten najbardziej niestabilny grunt.



Fot. nr 1. Nawodniony sztucznie torf, jest mieszany z wodą. Uprzednio rozluźniony torf, jest dodatkowo nawodniony by płynna substancja posiadała jeszcze mniejszą stabilność.



Fot. nr. 2. Konstrukcja została wstawiona w torf z wodą. Około pół tonowy ciężar konstrukcji, zanurzył ją tylko 20 cm w płynny torf.



Fot. nr 3. Koparka dociska konstrukcję. Dociskanie jest połączone z dynamicznym pochylaniem konstrukcji. Nacisk, jakiemu jest poddawana płyta betonowa, to kilkanaście ton w sposób dynamiczny.



Docisk poprzez najazd 20 tonową koparką.

Fot. nr 4. Przygotowanie do najazdu koparki na płytę betonową. Pozostało do zanurzenia 40 cm wysokości konstrukcji, dwudziesto tonowa koparka najedzie na konstrukcję, by w dynamicznym nacisku zanurzyć ją w torfie. Konstrukcja jest zbudowana tylko ze struno betonowych prętów, jest przestrzenną siatką, którą kilkadziesiąt ton dynamicznego nacisku powinno bez większego problemu zanurzyć a nawet zatopić.



Fot. nr 5. Koparka najechała na płytę po w celu dynamicznego naciskania konstrukcji. Technika dynamicznego nacisku polegała na tym, że operator kołysząc koparką, dodatkowo dociskał ją do płyty poprzez wbijanie łyżki w skarpę torfowiska by głębiej ją zanurzyć.



Fot. nr 6. Po pierwszym nastąpiły jeszcze cztery najazdy koparką, wszystkie to kilkanaście minut walki operatora z konstrukcją. Postanowił sobie i był tego pewien, że uda się Mu ją zatopić w torfie.



Fot. nr 7. Widok konstrukcji po zdjęciu płyty. Widoczne jest pochylenie konstrukcji w płaszczyźnie poziomej, które spowodowane jest mniej nawodnioną strukturą torfu. Nacisk, jaki był stosowany na betonową płytę, spowodował destrukcję najwyższej warstwy konstrukcyjnej. Uszkodzenia dotyczą tylko prętów stabilizujących siatkę przestrzenną, węzły nie zostały odkształcone, mimo, że ta prototypowa konstrukcja, wykonana była metodą warsztatową a nacisk był dynamiczny i potężny. Widoczna siatka przestrzenna, wciśnięta została w plastyczny grunt, po odsączeniu wody zespoli się ze środowiskiem i będzie wzmacniać jego wyporność. Symetryczna konstrukcja, będzie przenosić nacisk w jednej chwili na całą przestrzeń i we wszystkich kierunkach. Taka zasada oddziaływania fizycznego, tworzy z tej konstrukcji i gruntu, z którym jest zespolona, całkowicie stabilne środowisko. Związana konstrukcją przestrzeń gruntu zachowuje się jak zamarznięta. Wyporność takiego środowiska, zależy tylko od wielkości konstrukcji i odległości między węzłowej. Nawet na głębokich torfach zespoli powierzchniowe warstwy, umożliwiając posadowienie ciężkich budowli. Dla posadowienia powierzchni dróg, siatkę można wprowadzić w całą przestrzeń niestabilnego gruntu, która nie niszcząc naturalnego środowiska, pozwoli ponad nim wykonać np. drogę.

Propozycje zastosowania;
1. Posadowienia, dla wszelkiego typu budowli na gruncie niestabilnym.
2. Utwardzenie gruntu pod budowle inżynieryjne typu drogi, mosty, itp.
3. Stabilizacja nabrzeża, sztucznych wysp i wykopów.